Wielka Sobota w parafii św. Michała Archanioła i bł. ks. Bronisława Markiewicza upłynęła w atmosferze ciszy, modlitwy i głębokiego oczekiwania na radość Zmartwychwstania.
Od samego rana Parafianie oraz licznie przybywający goście gromadzili się w świątyni, aby poświęcić pokarmy na stół wielkanocny. Obrzęd błogosławieństwa odbywał się regularnie co 15 minut, a kościół przez cały dzień wypełniał się modlitwą i rodzinną atmosferą przygotowań do Świąt.
Wierni, przychodząc do świątyni, zatrzymywali się także na osobistej modlitwie przy Grobie Pańskim. Oddawali cześć Krzyżowi poprzez jego ucałowanie oraz trwali przy Jezusie złożonym w grobie, rozważając tajemnicę Jego męki i śmierci. Był to dzień szczególnego wyciszenia, skupienia i adoracji – czas, w którym serca przygotowywały się na przyjęcie światła Zmartwychwstania.
Wieczorem wspólnota parafialna zgromadziła się na uroczystej Liturgii Wigilii Paschalnej, której przewodniczył ks. Wojciech Szymański. To najważniejsze i najbardziej uroczyste nabożeństwo w całym roku liturgicznym składało się z czterech części.
Liturgia rozpoczęła się od Liturgii Światła – poświęcenia ognia i zapalenia paschału, symbolizującego Chrystusa Zmartwychwstałego, który rozprasza mroki grzechu i śmierci. Następnie w Liturgii Słowa wierni wysłuchali historii zbawienia, przypominającej wielkie dzieła Boga dokonane w dziejach świata i człowieka.
Kolejnym ważnym momentem była Liturgia Chrzcielna, podczas której odnowiono przyrzeczenia chrzcielne, wyrażając gotowość do życia w wierze i odrzucenia zła. Całość zwieńczyła Liturgia Eucharystyczna – spotkanie ze Zmartwychwstałym Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie.
W homilii główny celebrans zwrócił uwagę na współczesnego człowieka, który często szuka szczęścia w pieniądzach, przyjemnościach i dobrach materialnych, a mimo to doświadcza wewnętrznej pustki. Podkreślił, że prawdziwe spełnienie może przynieść jedynie Jezus Chrystus – Zwycięzca śmierci, który przez swoje Zmartwychwstanie pokonał grzech i nieustannie wyzwala człowieka. To On jest odpowiedzią na najgłębsze pragnienia ludzkiego serca.
Wielka Sobota w parafii była więc dniem ciszy i nadziei – przejściem od grobu ku światłu, od smutku ku radości życia, które przynosi Zmartwychwstały Pan.
